بذر گوجه فرنگی از دو طریق وارد ایران شد: راه اول از طریق ترکیه و ارمنستان، و راه دوم ازطریق سفرهای مکرر خاندان قاجاریه فرانسه بود. نام اولیهٔ آن درایران بادمجان ارمنی یا رومی بود.

در ایران در ابتدا پرورش گوجه های کوچک که امروزه گوجه گیلاسی نامیده میشوند، مرسوم شد. پس ازمدتی بذر گوجه های بزرگتر وارد ایران شد که به دلیل تفاوت اندازه با گوجه های رایج درآن زمان، به “گوجه فرنگی” مشهور شدند.

در دوره قاجاریه، افراد خاندان معیری برای نخستین بار بذرگوجه فرنگی را در مزرعه‌ ای (که محوطهٔ فرودگاه مهرآباد کنونی است) پرورش دادند. این بذر سرشار از ویتامین‌ های آ، ث و ای و ویتامین ب6، پتاسیم، فولات، تیامین، منیزیم، نیاسین، مس و فسفرو مواد معدنی است. ۹۳ تا ۹۵٪ آن را آب تشکیل می‌دهد و قندها که ۳ تا ۴٪ آن را نشکیل می‌دهند عبارت‌ اند از گلوکز و فروکتوز مصرف گوجه فرنگی سبب کاهش ابتلا به سرطان لوزالعمده و پروستات می‌ شود.

گوجه فرنگی بخش مهمی از رژیم‌ های غذایی مدیترانه‌ ای راتشکیل می‌دهد. در بسیاری از غذاهای مدیترانه‌ای سالاد و پیتزا از آن یا سس آن استفاده می‌شود.

Showing 1–24 of 76 results

فیلترهای بیشتر
نمایش 24 36 48