پیاز از قدیمی‌ترین سبزیها و صیفی‌جات خوراکی در دنیا و ایران است که خاستگاه آن را در ایران و افغانستان ذکر کرده‌اند.این محصول سه هزار سال قبل از میلاد مسیح در مصر کشت می‌شده‌استو بر اساس برخی اسناد کارگرانی که در ساختن اهرام مصر فعالیت می‌کرده‌اند

از پیاز به عنوان غذای اصلی استفاده می‌کردند.یاز در طول زمان نه تنها در آشپزی بلکه خاصیتهای درمانی آن مورد توجه قرار گرفته است.در اوایل قرن ششم به عنوان دارو در هند استفاده می شد. هندیها در استفاده پیاز شهرت داشتند.در یونان باستان آن را با مخلفات اضافی مخلوط می کردند چون مردم آن را خیلی تند و تیز نمی دانستند

، با این حال، بخاطر بوی بدآن ، پیاز در میان مردمان فقیر در سراسر دنیا که می توانستندبه راحتی از این گیاه ارزان برای خوش طعم کردن غذاهایشان استفاده کنند شهرت یافت.کریستف کلمب پیاز را به هند غربی آورد. پرورش آنها در سرتاسر نیمکره غربی گسترش یافت.امروزه چین، هند، ایالت متحده آمریکا، روسیه و اسپانیا از تولیدکنندگان برتر پیاز هستند.

پياز به خانواده آلیاسه (Alliaceae) متعلق است و گیاهی است دو ساله با رشد بوته‌ای ضعیف، برگهای استوانه‌ای شکل توخالی که درسال اول با توجه به طول روز مورد نیاز خود تشکیل سوخ یا پیاز (Bulb) داده و درسال دوم با کشت سوخها و پس از ظهور ساقه (های) گل دهنده و چترها تولید بذر می‌نماید.

مهم‌ترین فاکتورهای محیطی مؤثر در تشکیل سوخ درجه حرارت و طول روز استو بر این اساس رقمهای پياز به سه گروه شامل ارقام روز بلند، روز متوسط و روز کوتاه تقسیم‌بندی می‌شوند.این محصول از نظر ارزش غذایی به دلیل دارا بودن قندها، ویتامین ها به ویژه و ویتامین ث، مواد معدنی بخصوص کلسیم، فسفر و پتاسیم دارای اهمیت است.از سوی دیگر به دلیل داشتن مواد آنتی بیوتیک پياز از جنبه دارویی پراهمیت استبه گونه ای که این محصول می تواند با تقویت سیستم دفاعی بدن در پیشگیری از بیماری ها موثر باشد.

نمایش یک نتیجه

Show sidebar