پیاز از قدیمی‌ترین سبزیها و صیفی‌ جات خوراکی در دنیا و ایران است که خاستگاه آن را در ایران و افغانستان ذکر کرده‌اند. این محصول سه هزار سال قبل از میلاد مسیح در مصر کاشت می‌ شده‌ است و بر اساس برخی اسناد کارگرانی که در ساختن اهرام مصر فعالیت می‌کرده‌اند.

از پیاز به عنوان غذای اصلی استفاده می‌کردند. پیاز در طول زمان نه تنها در آشپزی بلکه خاصیتهای درمانی آن مورد توجه قرار گرفته است. در اوایل قرن ششم به عنوان دارو در هند استفاده می شد. هندیها در استفاده پیاز شهرت داشتند. در یونان باستان آن را با مخلفات اضافی مخلوط می کردند چون مردم آن را خیلی تند و تیز نمی دانستند، با این حال، بخاطر بوی بد آن، پیاز در میان مردمان فقیر در سراسر دنیا که می توانستند به راحتی از این گیاه ارزان برای خوش طعم کردن غذاهایشان استفاده کنند شهرت یافت.

کریستف کلمب پیاز را به هند غربی آورد. پرورش آنها در سرتاسر نیمکره غربی گسترش یافت. امروزه چین، هند، ایالت متحده آمریکا، روسیه و اسپانیا از تولیدکنندگان برتر پیاز هستند.

پياز به خانواده آلیاسه (Alliaceae) متعلق است و گیاهی است دو ساله با رشد بوته‌ ای ضعیف، برگهای استوانه‌ ای شکل تو خالی که درسال اول با توجه به طول روز مورد نیاز خود تشکیل سوخ یا پیاز (Bulb) داده و درسال دوم با کاشت سوخها و پس از ظهور ساقه (های) گل دهنده و چترها تولید بذر می‌نماید.

مهم‌ ترین فاکتورهای محیطی مؤثر در تشکیل سوخ درجه حرارت و طول روز است و بر این اساس رقمهای پياز به سه گروه شامل ارقام روز بلند، روز متوسط و روز کوتاه تقسیم‌ بندی می‌شوند.

این محصول از نظر ارزش غذایی به دلیل دارا بودن قندها، ویتامین ها به ویژه و ویتامین ث، مواد معدنی بخصوص کلسیم، فسفر و پتاسیم دارای اهمیت است. از سوی دیگر به دلیل داشتن مواد آنتی بیوتیک پياز از جنبه دارویی پر اهمیت است به گونه ای که این محصول می تواند با تقویت سیستم دفاعی بدن در پیشگیری از بیماری ها موثر باشد.

Showing all 4 results

فیلترهای بیشتر
نمایش 24 36 48