چشوم

چشوم (Cassia absus) یا تشمیزج، اقاقالیس، تشمیزک، چشمک، حب‌السودان، چِشُم و چاکسو از گیاهان دارویی قدیمی و بومی پاکستان است اما امروزه در همه مناطق استوایی و گرم می روید. از چشوم بهتر است تا استفاده موضعی مانند ضماد شود زیرا حاوی چاکسین است که این ماده برای قلب، تنفس و اعصاب مضر است لذا بهتر است که برای استفاده خوراکی از این گیاه حتما با پزشک مشورت شود. همچنین چشوم چسبندگی در لوله های رحم ایجاد میکند که نتیجه ای جز ناباروری ندارد لذا در مصرف آن احتیاط کنید. طبیعت چشوم گرم و خشک است و دارای طعم تلخ و بدمزه ای است.

خواص دانه چشوم

این دارو در طب سنتی برای درمان برونشیت، آسم، سرفه، ملتحمه، لوکودرما، بیماری های کلیوی و کبدی، یبوست، تومورها، زخم و نیر، سردرد، بواسیر و بهبود زخم ها مورد استفاده قرار می گیرد. در باور عموم چشوم خاصیت لاغر کنندگی دارد اما باید متذکر شد که هیچ گونه علائمی مبتنی بر این خاصیت در این گیاه دیده نشده است. برای کاهش تورم و درمان بیماری های چشم بسیار مفید است. از آن جایی که ماهیت دانه چشوم قلیایی است در درمان خراشیدگی های پوستی مفید است. همچنین از خونریزی جلوگیری می کند. چشوم تنظیم کننده تیروئید است. دفع کننده سنگ کلیه و مثانه، خواب آور، درمانگر امراض چشم، دفع کننده کرمک و… نیز می باشد. دانه ها قابض هستند و هنگام استفاده به عنوان کولوریوم، بینایی را تقویت می کنند.

نحوه مصرف دانه چشوم

برای استفاده از چشوم باید آن را خیس کرد تا پوست آن نرم شود سپس پوست آن را جدا کرده با گلاب مخلوط کنید سپس مصرف گردد.